Read Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά by Γιώργος Γιώτσας Online

Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά

Τα ουρλιαχτά που ακούς πέρα από τον ορίζοντα... Τα σιγανά γέλια κάτω από το πάτωμα... Οι διαβολικές αντανακλάσεις της φωτιάς στον τοίχο...Υπάρχουν όντα και δυνάμεις που, αν είσαι τυχερός, ο δρόμος σου δεν θα διασταυρωθεί ποτέ μαζί τους. Διαφορετικά, ίσως γίνεις εσύ ο ήρωας μιας ιστορίας τρόμου...Δέκα ιστορίες τρόμου και φαντασίας στη σύγχρονη, ελληνική πραγματικότητα. ΔέκαΤα ουρλιαχτά που ακούς πέρα από τον ορίζοντα... Τα σιγανά γέλια κάτω από το πάτωμα... Οι διαβολικές αντανακλάσεις της φωτιάς στον τοίχο...Υπάρχουν όντα και δυνάμεις που, αν είσαι τυχερός, ο δρόμος σου δεν θα διασταυρωθεί ποτέ μαζί τους. Διαφορετικά, ίσως γίνεις εσύ ο ήρωας μιας ιστορίας τρόμου...Δέκα ιστορίες τρόμου και φαντασίας στη σύγχρονη, ελληνική πραγματικότητα. Δέκα ιστορίες για τους κόσμους κάτω από τον κόσμο μας....

Title : Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά
Author :
Rating :
ISBN : 9789609796057
Format Type : Paperback
Number of Pages : 332 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά Reviews

  • Γιώργος Γιώτσας
    2018-10-23 20:44

    "Γιώργος Γιώτσας... Νέο αίμα στα βιβλία" ~ATHENS VOICE~"Ένα βιβλίο που θα στοιχειώσει τον αναγνώστη!" ~artistbook.gr~"Αντίθετα με τους περισσότερους, ο Γιώργος Γιώτσας μας έστειλε, τέσσερα ενδιαφέροντα δείγματα γραφής! Κάθε ταξίδι ξεκινάει με ένα βήμα και ο νεαρός κύριος Γιώτσας πρόσφατα είδε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά"' να εκδίδεται" ~ESQUIRE~" Η συλλογή διηγημάτων φαντασίας και τρόμου 'Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά' είναι ένα πραγματικά καλογραμμένο βιβλίο που δεν πρέπει να χάσετε!" ~MYSTERY~*** "Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά", μια συλλογή 10 ιστοριών φαντασίας και τρόμου στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Περιέχει μεταξύ άλλων τις βραβευμένες ιστορίες:* "To Χρυσαφένιο Χωράφι" (Πανελλήνιος διαγωνισμός diavasame.gr/Ελευθερουδάκης, 2010)* "Όταν κλαίει και ο Θεός" (Παγκόσμιος διαγωνισμός Writers Digest Annual, 2011)

  • Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου
    2018-10-21 22:58

    Αν δεν υπήρχαν οι αναφορές στα ελληνικά δεδομένα, δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω τη δουλειά αυτή απο τις αντίστοιχες μεταφρασμένες του εξωτερικού! **(Εύχομαι να έρθει η μέρα που η παραπάνω φράση δεν θα αποτελεί κοπλιμέντο για την Ελλάδα, η μέρα που οι Έλληνες συγγραφείς τρόμου και φαντασίας θα θεωρούνται απο τους συντοπίτες τους ισάξιοι των ξένων συγγραφέων..)**Έως τότε όμως, αξίζουν συγχαρητήρια στον Γιώργο Γιώτσα για το ντεμπούτο του!! Για τις καλογραμμένες, εμπνευσμένες αυτές ιστορίες τρόμου που με κράτησαν σε αγωνία απο την αρχή ως το τέλος! Άλλωστε,πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που μπορούν να γράψουν διήγημα, η σκέψη τους είναι πολύ συγκροτημένη. Το αποτέλεσμα των ιστοριών στην συλλογή αυτή, είναι πολύ καλό!Ξεχωρίζω ως αγαπημένο μου απο τα διηγήματα "Το Σκιάχτρο"....ήταν συγκλονιστικό!!Ανυπομονώ για τις επόμενες δουλειές του συγγραφέα, καθως νιώθω ότι αυτό ήταν μόνο μια πρώτη γεύση απο το τι μας περιμένει!!

  • Chrissa Vasileiou
    2018-11-06 17:04

    Η αλήθεια είναι πως ούτε οι Έλληνες συγγραφείς και τα διηγήματα είναι το φόρτε μου,ούτε το συγκεκριμένο είναι το είδος που προτιμώ περισσότερο(εκτόν αν μιλάμε για τον Βασιλιά King)..Το δικό μου μάτι θα πέσει κατευθείαν στους ξένους συγγραφείς του αστυνομικού μυθιστορήματος,κι εκεί θα παραμείνει.Στη συγκεκριμένη περίπτωση,πρώτα γνώρισα το συγγραφέα και μετά το βιβλίο του.Και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη αυτά τα διηγήματα,μια απόδειξη πως το είδος αυτό έχει όχι μόνο φανατικούς αναγνώστες στην Ελλάδα,αλλά και καλούς γραφιάδες.Οι ιστορίες σε μπάζουν σχεδόν αμέσως στο θέμα τους,αναρωτιέσαι τι θα γίνει παρακάτω,ποια μοίρα περιμένει τους ήρωες και πώς,με ποιά μορφή θα παρουσιαστεί το 'κακό' που αναπόφευκτα θα συναντήσουν.Η όποια υπερβολή δικαιολογείται,μιας και μιλάμε για ιστορίες που έχουν να κάνουν με τον κόσμο του τρόμου και του φανταστικού,αλλά και γιατί ο Γιώργος Γιώτσας έχει καταφέρει να 'χτίσει' γερά την καθεμιά,με τέτοιον τρόπο που ο αναγνώστης θα αποδεχτεί ό,τι τον περιμένει στην επόμενη σκηνή/σελίδα,ως κομμάτι αναπόσπαστο της δράσης και δε θα το θεωρήσει καθόλου εξωπραγματικό.Αυτό νομίζω πως είναι και το πιο πετυχημένο κομμάτι του βιβλίου,η αποδοχή του αναγνώστη.Μου άρεσε που η κάθε μία ιστορία διέφερε από την άλλη, δε μου άρεσε που όλες διαδραματίζονται στην ελληνική πραγματικότητα - προσωπική μου παραξενιά,μου αρέσει μαζί με το υπόλοιπο 'ταξίδι' που μου προσφέρει το βιβλίο να με ταξιδεύει και γεωγραφικά.Αγαπημένα μου διηγήματα, το "Σκιάχτρο" και το "Η ζωή συνεχίζεται"

  • Μάριος Δημητριάδης
    2018-11-13 16:44

    Το πρώτο εγχείρημα του Γιώργου Γιώτσα με κέρδισε με τις δυνατές ιστορίες του, που θα πετύχουν με τον τρόπο τους να σκορπίσουν τρόμο ακόμη και από εκεί που δεν το περιμένεις. Σκοτεινό, βίαιο, ακραίο μερικές φορές, μυστηριώδες...ότι χρειάζεται δηλαδή ένα βιβλίο τρόμου για να γίνει επιτυχία. Ευκολοδιάβαστο, ευχάριστο και κάθε ιστορία διαβαζόταν σφαίρα. Πάρα πολύ καλό! Σειρά τώρα το εκ νεκρών...

  • George K.
    2018-10-25 15:03

    Πριν από λίγες ώρες τελείωσα στην παραλία την πρώτη συλλογή διηγημάτων του Γιώργου Γιώτσα και το πρόσημο είναι δίχως αμφιβολία θετικό. Πρόκειται για δέκα ιστορίες τρόμου και σκοτεινής φαντασίας που όλες τους, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, προσφέρουν αυτό που ήταν ο αρχικός τους σκοπός: Αγνό τρόμο. Το βιβλίο είναι γεμάτο καλές ιδέες, δυνατές σκηνές βίας και σκοτεινές εικόνες.Δεν υπάρχει περίπτωση οι λάτρεις του είδους να μην μείνουν ικανοποιημένοι έστω και στο ελάχιστο από το βιβλίο αυτό. Σίγουρα έχει αρνητικά σημεία, όπως κάποια προβληματάκια στην πλοκή ορισμένων διηγημάτων ή κάποιες αδυναμίες σε ορισμένα σημεία όσον αφορά την γραφή, όμως δεν είναι τόσο σοβαρά για να χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση και, όσο να'ναι, δικαιολογούνται από την στιγμή που είναι το πρώτο έργο του συγγραφέα που εκδίδεται. Δεν θα κάτσω να αναλύσω το κάθε διήγημα ξεχωριστά ή να μαρτυρήσω τις πλοκές τους, απλώς θα ξεχωρίσω τα τρία διηγήματα που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση και τα δυο που δεν με ικανοποίησαν στον ίδιο βαθμό με τα υπόλοιπα. Ως τρία καλύτερα ξεχωρίζω τα εξής: "Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από Τα βουνά", "Η σερενάτα της μαύρης γάτας" και το "Το σκιάχτρο". Όσον αφορά τα δυο πιο αδύναμα, στα δικά μου μάτια, διηγήματα, είναι αυτά: "22 δευτερόλεπτα" και "Όταν κλαίει και ο Θεός".Γενικά πάντως κάθε ιστορία είχε να προσφέρει το κατιτίς της και δεν ένιωσα σε κανένα σημείο βαρεμάρα ή κούραση. Σ'αυτό βοήθησε και η ευκολοδιάβαστη και απλή γραφή. Αν θέλετε μια καλογραμμένη συλλογή διηγημάτων που να προσφέρει απλόχερα τρόμο και αγωνία, η συγκεκριμένη είναι μια πάρα πολύ καλή επιλογή. Περιμένω πως και πως την έκδοση του μυθιστορήματος "Εκ Νεκρών".

  • Anna Stathopoulou
    2018-11-06 18:42

    Μέτα από μια περίπου 30χρονη θητεία φανατικής ανάγνωσης βιβλίων τρόμου -και όλων των περιφερειακών συναισθημάτων, έχω καταλήξει ότι για να είναι ένα τέτοιο βιβλίο πετυχημένο πρέπει να καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να βλέπει μπροστά του το "θηρίο". Οι εικόνες που καταφέρνουν να δημιουργούν οι μεγάλοι συγγραφείς του είδους είναι τόσο ζωντανές που θες δε θες ζεις μέσα στο βιβλίο, βιώνεις τα ίδια συναισθήματα με τους ήρωές του, αγωνιάς, υποφέρεις, Τρομάζεις! Ηθελα καιρό να διαβάσω "Εκείνον που ψιθυρίζει", έχοντας μεγάλη περιέργεια για το περιεχόμενό του. Και, ναι, κ. Γιώτσα, τα καταφέρατε! Καταφέρατε να με τρομάξετε! Το βιβλίο είναι γραμμένο σε μια προσεγμένη αλλά ελεύθερη και μοντέρνα γλώσσα που τη χάρηκα πολύ, νοιώθοντας ότι διαβάζω το γραπτό ενός νέου ανθρώπου που ξέρει να χειρίζεται τις λέξεις. Οι περιγραφές του βιβλίου... αριστουργηματικές, από τις καλύτερες που έχω διαβάσει, ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα 2-3 από τις μικρές ιστορίες που περιέχει το βιβλίο. Είδα μπροστά στα μάτια μου τέρατα, δαίμονες, νεκροζώντανους, που μπορούσα να νιώσω τη μυρωδιά τους, να καώ από το βλέμμα τους. Και ανάμεσα σ'αυτά είδα να ξεπηδούν κι άλλα στοιχεία, βιώματα ζωής, χαμένες πορείες & όνειρα, που αγκάλιαζαν τις εικόνες του φόβου δικαιολογώντας τες. Διάβασα ένα βιβλίο με τις σωστές αναλογίες στα συστατικά του, όχι τρόμος για τον τρόμο και μόνο... Αλλωστε αυτό που μας τρομάζει τις περισσότερες φορές περισσότερο δεν είναι το "θηρίο" μόνο αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετείται. Ενα παράπονο μόνο! Ηθελα περισσότερο, ήθελα να διαβάσω κι άλλο. Εύχομαι γρήγορα να μπορέσω να απολαύσω ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, να δω το ταλέντο του συγγραφέα του να ξετυλίγεται σ' όλο του το μεγαλείο.

  • Ανδρέας Καπανδρέου
    2018-10-27 15:04

    Στο πρώτο του βιβλίο ο Γιώργος Γιώτσας μας παρουσιάζει μια συλλογή από δέκα διηγήματα σκληρού ελληνικού τρόμου.Τα διηγήματα διαδραματίζονται στην Ελλάδα και πρωταγωνιστές τους είναι καθημερινοί, απλοί, άνθρωποι οι οποίοι όμως μπλέκονται χωρίς τη θέλησή τους σε τρομακτικά μεταφυσικά γρανάζια.Στο βιβλίο μπορείτε να διαβάσετε ιστορίες για σατανικά κόλπα, για μια γριά μάγισσα, για κοσμογονικές καταστροφές, για σκοτεινούς δαίμονες, τέρατα, ανθρωποφαγίες, αλλόκοτα πλάσματα, μυστικές πύλες και άλλα τρομακτικά θέματα. Ξεχώρισα τα διηγήματα «Ο συλλέκτης», «Το σκιάχτρο» και «Η σερενάτα της μαύρης γάτας».

  • Nicoleta Balopitou
    2018-10-23 19:51

    Η άποψή μου για την εξαιρετική αυτή πρώτη συλλογή διηγημάτων φαντασίας και τρόμου του συγγραφέα Γιώργου Γιώτσα, στο παρακάτω link και στο Spoileralert : http://spoileralert.gr/%CE%B5%CE%BA%C...

  • Ειρήνη
    2018-11-01 19:01

    Είχα την τύχη να παρευρεθώ στην πιο πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά και να γνωρίσω από κοντά τον αγαπητό συγγραφέα Γιώργο Γιώτσα, ο οποίος μας διάβασε και ένα απόσπασμα από "Το Σκιάχτρο" (αγαπημένη ιστορία του αναγνωστικού κοινού αλλά και του ίδιου, όπως μας αποκάλυψε!)Με συνεπήρε τόσο πολύ η ανάγνωση αυτή ώστε, μόλις βρέθηκα σπίτι μου, ξεκίνησα αμέσως το διάβασμα! Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο με παραστατικές περιγραφές και σκηνές γεμάτες ένταση και αγωνία. Δεν μπορώ να φαναστώ τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα βιβλίο με ιστορίες τρόμου, όταν όλοι οι χαρακτήρες του, καλοί, κακοί και δαιμονικοί, ξεπηδούν από τις σελίδες και παίρνουν ξεκάθαρη μορφή μπροστά στα μάτια του αναγνώστη!Να σημειώσω ότι μου άρεσαν εξίσου όλες οι ιστορίες, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω μόνο μία αγαπημένη αυτή θα ήταν "Το Χρυσαφένιο Χωράφι".Ανυπομονώ να διαβάσω και τα επόμενα έργα του συγγραφέα!

  • Ανδρέας Κριτσιμάς
    2018-10-28 14:51

    Ο Γιώργος Γιώτσας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ο Έλληνας Άρχοντας του Τρόμου. Αυτό φαίνεται, άλλωστε, μέσα από τα ερεβώδη παραμύθια του. Το πηγαίο ταλέντο του σε συνεργία με το μεράκι και την αγάπη του για τη γραφή γέννησαν ένα βιβλίο βγαλμένο από τα βάθη της Κολάσεως. Ο συγγραφέας είναι αναντίρρητα μετρ του είδους και αυτό επιβεβαιώνεται μέσα σε κάθε σελίδα τού βιβλίου του (διαβάστε το και θα με θυμηθείτε). Προσωπικά, δηλώνω θαυμαστής του και ανυπομονώ για τις επόμενες δουλειές του. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα για βράδια που θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη σας. Οι ιστορίες που καρφώθηκαν σαν πρόκα στο μυαλό μου είναι: "Το σκιάχτρο", "Όταν κλαίει ο Θεός", "Εκείνος που ψιθυρίζει", "Η ζωή συνεχίζεται...", "Happy End", "Το τελευταίο ουρλιαχτό" και "Η σερενάτα της μαύρης γάτας".

  • Μαρία Κατσοπούλου
    2018-10-25 19:02

    Ύστερα από τέσσερα χρόνια πειραματισμών πάνω στη γραφή, ο Γιώργος Γιώτσας κάνει επιτέλους το βήμα προς την έκδοση. Με λόγο άκρως περιγραφικό και έντονη πλοκή στις δέκα συν μία ιστορίες του, το βιβλίο “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά και άλλες ιστορίες” είναι αναμφίβολα μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη εικόνα από όσα μπορεί να μας επιφυλάσσει ακόμα ο νέος συγγραφέας. Η φύση αποτελεί σταθερή πηγή έμπνευσης, ιδιαίτερα στο σκοτάδι. Ομοίως και οι εικόνες απομονωμένων κατοικιών, σε χωριουδάκια με τρομακτικές παραδοσιακές ιστορίες. Μα και τα ξενοδοχεία και τα γραφεία τελετών δεν παύουν να εξυπηρετούν περίφημα τον ρόλο του τρομακτικού αστικού περιβάλλοντος, όπου εκτυλίσσονται τα γεγονότα του ανεξήγητου μυστηρίου που παγώνει το αίμα. Σκληρές εικόνες από αιμοσταγείς σκοτεινές θεότητες, σατανικά μωρά, ζώα που εξυπηρετούν ρόλο μεσολαβητή-φύλακα και μαγικά τάλισμαν, συνθέτουν ένα σύνολο κινηματογραφικών διηγήσεων, των οποίων οι πρωταγωνιστές είναι ενεργοί μέσα στις σελίδες, φανερώνουν έκδηλα τον ενθουσιασμό, την περιέργεια και τον τρόμο τους και μεταδίδουν έτσι άμεσα το προσδοκώμενο κλίμα του βιβλίου. Με εμφανείς τις επιρροές -ή μάλλον διδαχές- των μεγάλων συγγραφέων τρόμου, καθώς και με πινελιές από προσωπικές εμπειρίες εμπλουτισμένες με την φαντασία του, ο Γιώργος Γιώτσας έχει δημιουργήσει ένα έργο κατεξοχήν βίαιο, από το οποίο, ωστόσο, δεν απουσιάζει η ευαισθησία. Το στοιχείο του φανταστικού είναι επίσης έκδηλο, και μαζί με τις σκοτεινές – σπλάτερ περιγραφές του, “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά” σίγουρα είναι ικανό να στοιχειώσει τον υποψήφιο αναγνώστη.[Η παρούσα βιβλιοπαρουσίαση πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ: http://www.artistbook.gr/arthra/epika...]

  • Γιώργος Δάμτσιος
    2018-10-16 15:58

    Το ''Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά'' είναι ένα πολύ δυνατό ανάγνωσμα τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα αντίστοιχα ''ξένα''. Συγκεκριμένα, αν δεν υπήρχαν μέσα του τα ελληνικά στοιχεία/ονόματα, ενδεχομένως δε θα αντιλαμβανόμουν καν ότι είναι εγχώριο. Δε θα σταθώ ιδιαίτερα σε κάποια ιστορία αφού όλες τους είναι καλοδουλεμένες και προσεγμένες. Αυτό όμως που θα μπορούσα να προσθέσω είναι ότι με τον τρόπο που δίνονται, και εξαιτίας του ότι ο λόγος του Γιώργου είναι μεστός και στρωτός, είναι στιγμές που ο αναγνώστης θα νιώσει σίγουρα ότι θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε κάποια από αυτές.Ή ίσως στην αμέσως επόμενη!Θα ολοκληρώσω λέγοντας ότι το μόνο αρνητικό ενός πολύ καλού ντεμπούτου για έναν συγγραφέα είναι ότι έτσι δημιουργεί άθελα του υψηλές προσδοκίες και για τη συνέχεια! Αν και θεωρώ δεδομένο ότι ο Γιώργος θα τα καταφέρει.

  • Vasilis
    2018-11-14 18:49

    Το βιβλιο σιγουρα θα το εκτιμησουν οι φαν της φαντασιας και του τρομου, μπορει να ειναι η πρωτη ολοκληρωμενη συγγραφικη δουλεια του Γιωτσα, ομως ειναι ξεκαθαρο οτι ειναι γνωστης του ειδους και καταφερνει να δημιουργησει πολυ ατμοσφαιρικες ιστοριες. Η γραφη ειναι πολυ ρεαλιστικη και αμεση και μπλεκει το μεταφυσικο με την καθημερινοτητα που ολοι βιωνουμε κανοντας πολυ ευκολο το suspension of disbelief και ξαφνικα βρισκεις τον εαυτο σου να ανησυχει για τους ανυποψιαστους χαρακτηρες. Ελπιζω σε συνεχεια!

  • Constantina
    2018-10-25 20:46

    Πολύ δυνατό βιβλίο,με παραστατικότατες περιγραφές.Αξίζει να το διαβάσετε και όχι μόνο μια φορά! (πάντα με γερό στομάχι όμως :D )

  • Γιώργος Μεσολογγίτης
    2018-10-29 15:49

    Δεν απολαμβάνω συνήθως τα διηγήματα. Σπάνια πέφτει στα χέρια μου κάποια συλλογή, ακόμα πιο σπάνια θέλω να γράψω κάποιο και σχεδόν ποτέ δεν σκέφτομαι να το εκδώσω.Αν και η λογοτεχνία τρόμου έχει τις ρίζες της στις σύντομες ιστορίες όπου ο βασικός χαρακτήρας, χωρίς να ξέρουμε πολλά για το παρελθόν του, ζει τον απόλυτο τρόμο στις λίγες χιλιάδες λέξεις που του αφιερώνονται και είτε βρίσκει την εξιλέωση, είτε ένα αέναο βασανιστήριο, εγώ μεγάλωσα με Stephen King και θέλω να ξέρω και τι φρουτόκρεμα έτρωγε ο πρωταγωνιστής.Ίσως υπερβάλλω, αλλά μόνο έτσι θα μπορούσα να υπερτονίσω το πόσο καλά πέρασα διαβάζοντας τη συλλογή του Γιώργου Γιώτσα: Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά. Το πρώτο του έργο.Ένα βιβλίο που με έπιασε από την εισαγωγή -καθώς κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ πριν τολμήσω να επικοινωνήσω με το κοινό- και όπως εκμυστηρευτικά στον ίδιο τον συγγραφέα, αρχικά την πέρασα ως το πρώτο διήγημα.Πολλές ιστορίες, για όλα τα γούστα. Σε κάποια σημεία η γραφή μαρτυρά την πρωτόλεια υφή της, σε άλλα σημεία, φαίνεται πιο δουλεμένη. Παντού όμως ο ασυγκράτητος -συγγραφικός τουλάχιστον- χαρακτήρας του Γιώργου, να σου χτυπάει φιλικά την πλάτη για να σε ξεγελάσει και μετά να σε ρίχνει στον λάκκο με τα φίδια.Ασυγκράτητος. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό που έχω αποφασίσει πως ταιριάζει στον Γιώτσα. Το ταλαντούχος συγγραφέας, δεν είναι χαρακτηριστικό, αλλά δεδομένο μιας και τόσος κόσμος ασχολείται με τα έργα του. Τα διηγήματα του (αλλά και το μυθιστόρημα Εκ Νεκρών), παρά τις όποιες παρατηρήσεις μπορεί να έχει κάποιος, χαρακτηρίζονται στο κεφάλι μου μόνο με τον όρο ασυγκράτητος.Όλες οι ιστορίες είχαν πράγματα που με κράτησαν, αλλά και πράγματα που ίσως με έκαναν να πηδήσω μερικές παραγράφους.Όλες; Βασικά όχι… Υπήρξαν κάποιες που ρούφηξα και τα σημεία στίξης, διαβάζοντάς τες εις διπλούν.Το Σκιάχτρο, Το Τελευταίο Ουρλιαχτό, Όταν κλαίει και ο Θεός, Η Σερενάτα της Μαύρης Γάτας, Το Χρυσαφένιο Χωράφι ήταν τα αγαπημένα μου.Θα σταθώ όμως και κάπου που δεν μου άρεσε. Δεν μου άρεσε που… δεν μου άρεσε λοιπόν, το ομώνυμο διήγημα. Το «Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά», είχε ιντριγκαδόρικο τίτλο (γι’ αυτό και τιτλοφόρησε την έκδοση φαντάζομαι) και πολύ καλή γενική ιδέα που θα μπορούσε να γίνει βιβλίο από μόνη της.Προς το τέλος που έπαιρνε μπρος για τα καλά (στα δικά μου δεδομένα) τελείωνε η ιστορία. Μου άρεσαν πολύ τα πλάσματα και η ιδιαίτερη μορφή τους ωστόσο.Η συνέχεια του άρθρου στο Schoolofrock.grhttps://goo.gl/ibq1Ki

  • Giannis Margetis
    2018-11-05 14:38

    Το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Γιώτσα μάς αποκαλύπτει τον ενθουσιασμό και την αγάπη του συγγραφέα για τις ιστορίες τρόμου. Οι ιστορίες τρόμου δεν είναι εύκολο είδος. Αντιθέτως είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό είδος, διότι, όπως έχει πει και ο Κλάιβ Μπάρκερ, "Όλες οι ιστορίες τρόμου έχουν ειπωθεί", και τούτο σημαίνει ότι για να γράψεις μια καλή ιστορία τρόμου, πρέπει να βρεις έναν τρόπο να διαφοροποιηθείς και να ξεχωρίσεις. Αυτό το καταφέρνει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό ο Γιώτσας. Οι ιστορίες του, ιστορίες, κυρίως ή αποκλειστικά, μεταφυσικού τρόμου, ξεχωρίζουν για το ιδιαίτερο, προσωπικό ύφος και στυλ γραφής. Αν θα έπρεπε οπωσδήποτε να το περιγράψω με μερικές λέξεις, θα το χαρακτήριζα ως χειμαρρώδες, περιγραφικό, διεισδυτικό και αναλυτικό, αλλά και απαισιόδοξο. Ο Γιώτσας εκτός από το να μάς περιγράφει το αρχέγονο και προαιώνιο κακό, ξέρει να μάς περιγράφει και την ανθρώπινη ψυχή. Να μάς περιγράφει τις αντιδράσεις των καθημερινών ανθρώπων στην εισβολή του Κακού στην ζωή τους. Ενός κακού, που υπάρχει πριν από τους ανθρώπους και θα υπάρχει και μετά το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης.Ο Γιώργος φιλοτεχνεί αρκετά επιτυχημένα το σκηνικό του. Ένα σκηνικό όμως, που είναι χάρτινο. Χάρτινο διότι μπροστά στο αρχαίο Κακό που παραμονεύει πίσω από τις σκιές, τίποτε δεν μπορεί να αντέξει. Τίποτε δεν μπορεί να ανορθώσει το ανάστημα του. Και τελικά όλοι και όλα συντρίβονται ενώπιον της δύναμης του. Δεν θα συναντήσουμε στις ιστορίες του Γιώργου ευτυχισμένο τέλος. Δεν θα δούμε τους ήρωες του να περπατούν νικητές προς την ανατολή του ήλιου. Για εκείνους υπάρχει μονάχα η αιώνια νύχτα. Η νύχτα του αιώνιου Κακού. Το βιβλίο του Γιώργου Γιώτσα, Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά, είναι ένα βιβλίο, που ξεχειλίζει από ενθουσιασμό και μεράκι, στοιχεία έμφυτα στον Γιώργο. Είναι ένα βιβλίο αντιπροσωπευτικό του είδους. Ένα βιβλίο που μπορεί να αφήσει ικανοποιημένους τόσο τους εξοικειωμένους με το είδος, όσο και αυτούς που κάνουν το πρώτο τους αναγνωστικό βήμα στα άγνωστα χωράφια των ιστοριών τρόμου.Εγώ από την πλευρά μου το μόνο που έχω να συμβουλεύσω όσους θέλουν να διαβάσουν αυτό το βιβλίο είναι να το κάνουν με όλα τα φώτα αναμμένα!

  • Γιώργος
    2018-10-29 17:41

    Ένα χορταστικό βιβλίο με ένα πλήθος διηγημάτων που έχουν ως κοινό τους στοιχείο τον υπερφυσικό τρόμο. Όλα είναι διαφορετικά μεταξύ τους γεγονός που σε παρακινεί μόλις τελειώνεις ένα, να ξεκινάς αμέσως μετά το επόμενο αφού αναρωτιέσαι: Τι εκπλήξεις μου κρύβει τώρα; Ξεχώρισα κι εγώ “Το σκιάχτρο” γιατί σε εκείνο είναι πιο έκδηλες οι αρετές του συγγραφέα. Ανάγλυφες περιγραφές, υπαινικτικός τρόμος, σωστές δόσεις σπλάτερ που έρχονται την κατάλληλη στιγμή. Είναι δύσκολο το σπλάτερ διότι όταν είναι αυτοσκοπός δεν εντυπωσιάζει και τελικά κουράζει τον αναγνώστη. Αντίθετα, όταν δίνεται την κατάλληλη στιγμή προσδίδει στην αφήγηση και κορυφώνει τη δράση. Το πετυχαίνει σε αρκετά σημεία, όπως στη σκηνή του κυνηγητού στο ομώνυμο διήγημα. Στο σκιάχτρο όμως το πετυχαίνει απόλυτα.Επιπλέον μου έκανε και κάτι άλλο εντύπωση, που το είχα διαισθανθεί από τα πρώtα διηγήματα αλλά το συνειδητοποίησα πλήρως στο τελευταίο, στη σερενάτα της μαύρης γάτας. Ο συγγραφέας έχει την ικανότητα να τοποθετήσει δύο (ή και παραπάνω) χαρακτήρες σε οποιοδήποτε χώρο (σε ένα μπαρ, στην παραλία, σε ένα γραφείο...οπουδήποτε) και να πλάσει έναν πειστικό διάλογο που εξυπηρετεί την πλοκή της ιστορίας. Με άλλα λόγια η ομορφιά του βιβλίου δεν περιορίζεται μόνο στις σκηνές που παραπέμπουν στον υπερφυσικό τρόμο, αλλά και σε εκείνες τις φαινομενικά αθώες που οδηγούν εκεί. Η ικανότητά του αυτή είναι ακόμη πιο εμφανής στο τελευταίο του βιβλίο (εκ νεκρών) που διαβάζω τώρα. Πιστεύω ότι αν η μυθοπλασία του ξεφύγει από το φανταστικό, θα μας δώσει εξίσου καλές ιστορίες (η και ακόμη καλύτερες). Αυτά τα σπέρματα ενυπάρχουν στα διηγήματα του παρόντος βιβλίου, γεγονός που δίνει άλλον ένα λόγο στον υποψήφιο αναγνώστη να διαβάσει το “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά”.

  • Spyros Egarchos
    2018-10-31 17:58

    Πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και το πρόσημο ειναι θετικό. Όταν το ξεκίνησα δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ. Στα συν του συγγραφέα ότι καταφέρνει να περάσει τον τρόμο και το μυστήριο που επιθυμεί, μερικές φορές με απόλυτη επιτυχία (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ατμόσφαιρα στο "Σκιάχτρο"). Στα πλην είναι κάποιοι προβληματικοί διάλογοι και η γραφή η οποία χωράει αρκετή δουλειά. Αξίζει να το δοκιμάσει κανείς πάντως, δεν θα απογοητεύσει. Σίγουρα θα διαβάσω και το "Εκ Νεκρών" κάποια στιγμή.

  • Giannis Toutouzas
    2018-10-27 21:49

    Είναι μια συλλογή με ιστορίες καθαρά φαντασίας (όπως το "Ηappy End") και καθαρά τρόμου που μου αρέσουν περισσότερο (όπως τοn "Συλλέκτη") αλλά και πολλές φαντασίας/τρόμου. Η αγαπημένες μου είναι "Ο Συλλέκτης", "Όταν κλαίει και ο Θεός" και η "Σερενάτα της Μαύρης Γάτας". Δυνατές και κινηματογραφικές σκηνές! Κάποια λαθάκια και κάποιες ανομοιομορφίες τις προσπερνάω, λογικές σε μια μια πρώτη έκδοση, το πρόσημο γενικά είναι θετικό! Ένα βιβλίο φαντασίας και τρόμου που συστήνω σίγουρα, εμένα μου άρεσε πολύ στις νυχτερινές αναγνώσεις.

  • Μιχάλης
    2018-11-05 19:38

    Του βιβλίου του χρωστάω μία κριτική από τον Ιούλιο που το διάβασα. Και έχω και άσχημα και καλά νέα:Ξεκινώντας από τα άσχημα, μου έδωσε την εντύπωση ενός συγγραφέα που πήρε τις πρώιμες ιστορίες του, διάλεξε τις πιο καλές, τις δούλεψε και τις έκανε συλλογή. Το αποτέλεσμα είναι να διαβάζει κανείς ένα βιβλίο με ιστορίες που είναι άγουρες, άλλες φορές υφολογικά, άλλες σε επίπεδο γραφής ή και ιδεών. Ο συγγραφέας φαίνεται να μην εχει χωνέψει τις επηροές του (κυρίως King και λίγο Barker) με αποτέλσμα σε σημεία να τους θυμίζει υπερβολικά πολύ, ενώ σε άλλα σημεία ένιωσα ότι θα μπορούσε να είχε εκτοξεύσει στη στρατόσφαιρα τις ιστορίες του αν είχε βάλει ένα-δυο πραγματάκια ακόμα.Τα καλά όμως είναι ότι οι ιστορίες έχουν ψωμί και αφήνουν υποσχέσεις για κάτι καλύτερο. Υπάρχουν στιγμές που χτίζει πολύ δυνατές σκηνές (θυμάμαι πχ το πώς περιγράφει τον πηγαιμό στο χωριό στο Σκιάχτρο), ο τρόμος έρχεται με πολλούς τρόπους και κάποιες από τις ιδέες είναι εξαιρετικές. Με άλλα λόγια υπάρχει ένα όραμα πίσω από τις όποιες αστοχίες και ένα ταλέντο που περιμένει να ξεδιπλωθεί με το χρόνο. Συνολικά, πρόκειται για ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο και αφήνει πολλές υποσχέσεις για το επόμενο έργο του συγγραφέα.

  • Ευθυμία Δεσποτάκη
    2018-11-13 16:38

    Ένα ενδιαφέρον πρώτο βιβλίο. Θα προτιμούσα να μην είχαν όλα τα διηγήματα το ίδιο θέμα, αλλά κι έτσι, διασκεδαστικό ήταν. Το διήγημα που ξεχωρίζω είναι το "Όταν κλαίει κι ο Θεός", αν και είναι εξοργιστικά ασαφές και χωρίς εξηγήσεις. Εκείνο που μου άρεσε λιγότερο ήταν το "22 Δευτερόλεπτα".

  • Σοφία Κραββαρίτη
    2018-10-30 16:59

    Μη γελιέστε. Σε αυτό το βιβλίο κανείς δεν ψιθυρίζει. Αντιθέτως όλα φωνάζουν από τρόμο. Δέκα ιστορίες που σου κόβουν την ανάσα. Παράλληλα όμως σε ταξιδεύουν, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Χαρακτήρες καθημερινοί οι περισσότεροι, δε διαφέρουν και πολύ από εμάς ή από ανθρώπους που συναντάμε κάπου δίπλα μας, κάπου γύρω μας.Είναι ο γκέι ρεσεψιονίστ ενός φτηνού ξενοδοχείου. Η πόρνη που ικανοποιεί τα βίτσια του κάθε αρρωστημένου πελάτη; Ψυχάκια; Ψυχοπαθή; Ή μήπως κάποιου που δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ούτε το πιο αρρωστημένο μυαλό;Είναι επίσης το παιδί που φεύγει από την πόλη για να κάνει τις ανέμελες διακοπές του στο χωριό. Είναι και τα υπόλοιπα παιδιά που για τα κάλλη μιας μικρής σύγχρονης Κίρκης, δεν υπολογίζουν κανένα ρίσκο, κανένα κίνδυνο και ρίχνονται σε μια αναζήτηση χαμένη πριν καν ξεκινήσει. Με πόσους τρόπους άραγε μπορεί να χαθεί η αθωότητα;Μια καλόγρια δέχεται σ` ένα μοναστήρι, έναν άντρα που χρειάζεται βοήθεια. Έτσι νομίζει τουλάχιστον ως την στιγμή που είναι πια πολύ αργά.Υπάρχουν ακόμα πονηρά ραντεβού σε χρυσαφένια χωράφια με παθιασμένα αγγίγματα που οδηγούν στο σεξ; Ή μήπως στην κόλαση;Τι γίνεται όταν το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο και το χαζοκόριτσο που σέρνει πλάι του, αποφασίζουν να κάνουν πλάκα στον ηλικιωμένο υπάλληλο ενός γραφείου τελετών; Τελικά ποιος θα γελάσει τελευταίος;Ένας καθηγητής που δέχεται έναν διαφορετικό και απρόσκλητο επισκέπτη. Ίσως όμως και να μην ήταν τόσο απρόσκλητος τελικά.Ένας συγγραφέας τρόμου έρχεται αντιμέτωπος κάποιο βράδυ με έναν περίεργο πελάτη, πίσω από τον κρύο πάγκο της ρεσεψιόν του ξενοδοχείου στο οποίο εργάζεται. Μάλλον δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να εκφράσει τα αισθήματα που τρέφει για την συνάδελφό του.Κάπου πιο ήσυχα, ένα ζευγάρι ετοιμάζεται να γιορτάσει την επέτειο αρκετών χρόνων. Πιο ήσυχα είπα; Ίσως και να μην ισχύει τελικά αν αναλογιστεί κανείς την αόρατη και διόλου ασήμαντη, απειλή που καραδοκεί.Άλλος ένας συγγραφέας μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής δουλειάς, ετοιμάζεται να εκδώσει το βιβλίο της ζωής του. Αυτό που θεωρεί ως την μεγάλη όσο και σίγουρη επιτυχία. Στον δρόμο για το ραντεβού με τον εκδότη του, τα πάντα μπορούν να συμβούν. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Κυριολεκτικά.Όλα αυτά θα μπορούσε να τα διηγείται “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά”. Μόνο που ο ψίθυρός του είναι αρκετός να σου κόψει την ανάσα, να σου ξεριζώσει ίσως την καρδιά από τον τρόμο.Ο συγγραφέας είναι αποφασισμένος να τραβήξει τους ήρωες από την ρουτίνα τους με τον πιο άγριο, σκληρό και σαδιστικό θα έλεγες τρόπο. Ο τρόμος φωλιάζει σε κάθε σελίδα, αλλά είναι αδύνατον ν` αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.Το “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά” μπορεί να είναι το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Γιώτσα, είχα συστηθεί όμως μαζί του από το “Εκ νεκρών” μιας και το δεύτερο έργο του ήταν το πρώτο που διάβασα. Η γραφή του λοιπόν δε μου ήταν άγνωστη και πίστευα πως λίγο πολύ, γνώριζα τι πρόκειται να συναντήσω. Μέγα λάθος! Διαβάζοντάς το ανακάλυψα πως τίποτα δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει για τις περιπέτειες που φιλοξενούνται στις σελίδες “Εκείνου”.Ξεκινώντας την πρώτη ιστορία, η απλή καθημερινότητα με την οποία έχει “ντύσει” τους ήρωές του, σε μεταφέρει στις γεμάτες ρουτίνα μέρες τους και η οικειότητα για τα πρόσωπα που ζωντανεύουν μέσα στις σελίδες, σου τσιμπάει την καρδιά. Όταν με περίτεχνο τρόπο εισβάλλει στις ζωές τους, μαζί και στη δική σου ο τρόμος, είναι πια αργά να κάνεις πίσω. Κι αυτό, επειδή δεν είσαι πλέον θεατής. Ζεις μαζί τους και ο σφυγμός σου έχει γίνει ένα με τον δικό τους.Τελειώνοντας την ιστορία κι αφού η ανάσα σου έχει επανέλθει στα φυσιολογικά της επίπεδα, περνάς σχετικά άνετα στην επόμενη. Έχεις πλέον συστηθεί με τον Γιώργο Γιώτσα. Ένιωσες άλλωστε τον τρόμο στο πετσί σου, κατάφερε να σε διαπεράσει. Πόσο χειρότερα να είναι τα πράγματα στις επόμενες;Μπορώ ν` απαντήσω με μεγάλη σιγουριά: Δεν έχετε ιδέα πόσο! Η κάθε ιστορία του συγγραφέα αποτελεί και μια έκπληξη. Ναι, ο Γιώργος Γιώτσας γράφει τρόμο, ναι είναι σκληρός, ναι παρακολουθείς όλα όσα συμβαίνουν με κομμένη ανάσα, όμως όχι, δεν είναι καθόλου προβλέψιμος και σε καμία περίπτωση επαναλαμβανόμενος. Το πιο σπουδαίο δε που κάνει, είναι ο τρόπος που περνάει τον τρόμο μέσα στις φαινομενικά ήσυχες ζωές των πρωταγωνιστών του.Η γραφή του είναι στρωτή δίχως να κουράζει και οι ιστορίες του ρέουν αβίαστα, την στιγμή που εσύ ταξιδεύεις πάνω στις λέξεις, μαγεμένος σαν άλλος Οδυσσέας αφήνοντας να σε παρασύρει το τραγούδι των σειρήνων. Γνωρίζεις πως ο κίνδυνος παραμονεύει, όμως η δύναμη του βιβλίου είναι μεγαλύτερη. Στο τέλος της κάθε ιστορίας έρχεται ο όλεθρος, όμως δεν σπαταλάς ούτε ανάσα ώσπου να γυρίσεις την επόμενη σελίδα.Ο συγγραφέας έχει ασκήσει μαγική επιρροή πάνω σου και δε σε αφήνει να σηκώσεις το κεφάλι σου, αν δε φτάσεις στο τέλος του βιβλίου. Το ατμοσφαιρικό κλίμα σου πλακώνει την ψυχή, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την ασφυκτική του παρουσία και η αγωνία που έχει δημιουργηθεί από το σασπένς, νιώθεις να σε αρπάζει από τον λαιμό.Όσο προχωράς στην ανάγνωση του βιβλίου ίσως να σου δημιουργηθούν τα εξής ερωτήματα: Εφόσον γνωρίζεις πια πως στο τέλος θα πάνε όλα στραβά, γιατί λοιπόν να συνεχίσεις; Ποιος ο λόγος να διαβάσεις και τις δέκα ιστορίες; Γιατί όχι τις τρεις ή έστω τις πέντε; Είναι διαφορετικές σύμφωνοι, αλλά δεν παύουν να είναι ιστορίες τρόμου, όπου όλα στο τέλος σου δημιουργούν ένα αίσθημα ανατριχίλας που ίσως δύσκολα ξεπερνάς. Γιατί λοιπόν να επιμείνεις ειδικά όταν δεν είσαι οπαδός του είδους;Η απάντηση είναι απλή: Ο τρόμος είναι τρόμος όταν είναι άγνωστος και ακατανόητος. Όταν τον γνωρίσεις και τον κατανοήσεις, παύει να είναι τρόμος και γίνεται ταξίδι σε έναν άλλο κόσμο διαφορετικό, ικανό να σου προσφέρει δυνατές συγκινήσεις. Και ο Γιώργος Γιώτσας με την καθηλωτική γραφή του, γνωρίζει καλά σε ποια μέρη να σε ξεναγήσει για να σου μείνει αξέχαστη η εμπειρία, κερδίζοντας έτσι επάξια μια δυνατή θέση στη λογοτεχνία τρόμου. Ακολουθήστε τον στους σκοτεινούς δρόμους που σας οδηγεί και αν κάποια στιγμή ακούσετε κάτι που να μοιάζει με σιγανό μουρμούρισμα, σταθείτε και αφουγκραστείτε.Ίσως να είναι “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά”…

  • Vera Kartalou
    2018-11-09 14:58

    Μία φοβερή συλλογή διηγημάτων που θα αναστατώσει και τον πιο έμπειρο αναγνώστη!

  • Giannis
    2018-10-16 17:52

    Το τελειωσα κι εγω και πραγματικα ευχαριστηθηκα και παραλληλα τρομαξα πολυ με την πενα του Γιωργου..Πολυ καλες ιδεες και pure horror με σκηνες που διαβαζοντας τες αυτοματα οπτικοποιουνται στην φαντασια σου και σε τρομαζουν ακομα περισσότερο...Δεν θα μιλησω ξεχωριστα για καθε διηγημα μπορω να πω ομως οτι τα αγαπημενα μου ηταν τα "Η σερενατα της μαυρης γατας","Η ζωη συνεχιζεται","Εκεινος που ψιθυρίζει πανω απο τα βουνα","Το τελευταιο ουρλιαχτο" και "Το σκιαχτρο" με αυτη την σειρα.Πολυ καλες ιδεες που ειχαν το υποβαθρο να γινουν εξαιρετικα διηγηματα αλλα καπου χαλασε η συνταγη και δεν εγιναν ηταν τα "Οταν εκλαψε ο θεος" και "22 δευτερολεπτα"..Θα μου πειτε αρνητικα δεν ειχε;Σαφως και ειχε,καποιοι προβληματικοι διαλογοι,καποιες "δυσλειτουργιες" στην πλοκη σε ορισμενα διηγηματα αλλα συγχωρουνται ολα απο την γενικη αισθηση που σου αφηνει το βιβλιο,ειδικα αν αναλογιστουμε οτι ειναι η πρωτη του ολοκληρωμενη δουλεια..Συγχαρητήρια λοιπον Γιωργο και περιμενω με ανυπομονησία την επομενη δουλεια σου!!